اوج عشق و وبلاگ عاشقی کلمه وبلاگ دیدم کلمه پرت را وبلاگ بسته کلمه ایروی عشقم شاخه هایِ باورت را وبلاگ بسته کلمه ای گیر چت هستی و ناز و عشوه می آیی مدامخسته ای اما برایِ او سرت را وبلاگ بسته کلمه ای ویچتت را حذف کردی لاین را هم بعد از آنهر چه داری ظاهرِ خاکسترت را وبلاگ بسته کلمه ای واتساپت من بلاکم ...

هر که بر وبلاگ عهدش کلمه وبلاگ نپاید کلمه دور وبلاگ باشد کلمه وبلاگ بهتر کلمه استدرد دوری از حضورِ نارفیقان کمتر است این زمان آدم نمی داند که خیرش با که هستهر که در اوجِ نیازش وبلاگ بهتر کلمه ین همبستر است گفت وقتی درد داری پا به پایت می شوموقت دلتنگی برایِ من قلم با دفتر است لاف می زد فرق دارد با ه...

شب و بی وبلاگ خوابی کلمه و تا صبح وبلاگ نشستن کلمه تا کی؟ غم و بی تابی و تا صبح وبلاگ نشستن کلمه تا کی؟ می شمارم همه یِ ساعت دلتنگی رامن و رد یابی و تا صبح وبلاگ نشستن کلمه تا کی؟ انتظارت که مرا کشت نمی آیی تو؟عشق قلابی و تا صبح وبلاگ نشستن کلمه تا کی؟ خنجرت تیز نبود و به دل ما کردیدرد قصابی و تا صب...

در عشق این وبلاگ زمانه کلمه فقط وبلاگ اشتیاق کلمه وبلاگ نیست کلمه باب است هر جدایی این اتفاق وبلاگ نیست کلمه آه از شبی که گفت مردد نباشم و...می گفت بین ما غم و دردِ فراق وبلاگ نیست کلمه بی شک جهنم است درونِ اتاق مان در غم اتاق بی تو دگر اتاق وبلاگ نیست کلمه بیهوده داده ام دل خود را به نا رفیقتقدیر م...

دیم لا وبلاگ آویده کلمه وبلاگ بازم کلمه مِن وبلاگ کجای کلمه ِ وبلاگ نونه کلمه کسمِن صفِ نذری یه یا پیل و پلایِ وبلاگ نونه کلمه کس کَل حسن هم بُی سبد کالا وُ یارانِی گُتشدیم و کُلِّ یی دِیَل هم سر دو پایِ وبلاگ نونه کلمه کس یی سبد کالا مثالِ کندَنِ میِ وَ خرسمِن گرونی بَلگِ تقدیرش وَ جایِ وبلاگ نونه ...

وبلاگ دلمه کلمه وبلاگ برشتی کلمه تو چه کار وبلاگ ایکنی کلمه سی همه هی می ته دیار وبلاگ ایکنی کلمه هند جگر خوار تونی نازلوایی وبلاگ دلمه کلمه ِ هی سر دار وبلاگ ایکنی کلمه نسل ضحاکی که چنو خینه دلایخری و کارمه زار وبلاگ ایکنی کلمه قُر قُرِ قیلونه مو شو تا سحربعد سحر یار سگار وبلاگ ایکنی کلمه هی برکُم ...

مِن وبلاگ جوونی کلمه بُی وبلاگ نبیدت کلمه وبلاگ تهله کلمه وبلاگ خوار کلمه وبلاگ آویدمه کلمه مثل لیوهِ ری یه گُرزی مو سوار وبلاگ آویدمه کلمه مثل بو کُر مرده دق کردم بَرک بغضِ بُتُمهُمکلومِ دید قیلون و سگار وبلاگ آویدمه کلمه مثل دی کهِ داده دوتر آخریشهِ شی مونم"مِن عروسی بُی غمهِ تهلی دچار وبلاگ آویدم...

وبلاگ چادرشه کلمه که سر دیم و وُ ره سی سر وبلاگ امبار کلمه پیللشه نها ری یکو ره سی سر بازار مُر کُر که اسد ده بَلِ تمباک بویریگو هر چه هسی سی مو بیا خاک بویری خاور پُر و گاری همه ری سمت سرامونجا داده هزارون بَلَ تا حد زِر پ

کاشکی می دیدمت در خواب ها تا بگویم از غمِ مهتاب ها گفته بودم یا خودت یا هیچ کس مثل نیلوفر که در مرداب ها از بدی هایت زبانم قاصر است بس که هرشب دیده ام زیرآب ها هر شبی با یک نفر می بینمت خورد دارد می شود اعصاب ها می کند وابستگی بیچاره ام می چکد، از چشم من سیلاب ها با تو می گویم من

به گمانم که کمی عشق در این برزن نیست ارزشِ عشق به اندازه ی یک ارزن نیست هر که غم دیده هم از جنس خودش می نالد رحم اصلا به دلی هم به سرِ سوزن نیست از همان وقت که نارو زده بر جانم دوست هیچ چیزی به جز از غم همه شب درمن نیست کاشکی دست رفاقت ندهد هیچ کسی چون که جز زخم رفاقت بخدا برتن نیست

لا به لای خاطراتم باز دنبالِ تو می گردم هنوز اشک دارد می چکد ازگونه ام دنبال همدردم هنوز حال نوزادِ خیابانی دلم دارد ببین امشب مرا حرف ها دارم برایت باز هم از قلب پر دردم هنوز چند سالی می شود گم کرده ام ماهِ شبِ کنعان خود کوریِ یعقوب و دوری هست حالا دست آوردم هنوز کاش می شد در میانِ ناله

بی گمانم که نصیبم همه غم خواهد شد دل بیچاره چون آواره ی بم خواهد شد بعد از این رنگ خوشی از دل من خواهد رفت شهد شیرین به دهانم همه سم خواهد شد نفسم رفته و دل جا زده در شورش عشق کمر اما بخدا بعد تو خم خواهد شد گفته بودم تو نباشی همه خط خواهد خورد همه یِ عالم و آدم کَمِ کم خواهد شد از همین مهر زیادی بخ...

هر که عاشق نشدهِ درد نمی داند چیست سوز سرمای شبِ سرد نمی داند چیست مثل من تا نشوی شهره به سرگشته ی شهر آنچه عشقش سرم آورد نمی داند چیست هر کسی گرم بخوابد همه یِ شب ها را غصه یِ آدم شبگرد نمی داند چیست او که غم را به دلش هیچ ندیدهِ یک شب آنچه غم با دل ما کرد نمی داند چیست زخم دارد به دلش هر که رفاقت ...

امشب دلم از چنگ عقاب آمده بیرون "از چشم غزل...اشک کباب آمده بیرون" ای کاش نفهمند که دل رفته از این دست بیچاره از آوار عذاب آمده بیرون هرکس که رسد نیش زند بر دل و جانم انگار که یک طعمه ی ناب آمده بیرون غرقش شده بود و همه دیدند که مرده با دست دعا از دل آب آمده بیرون دلواپس این طفلک بی پا که کسی نیست "...

سخت بیمارم بوین چشم انتظارم تا بیی بدتر از زیتر هنی دل بی قرارم تا بیی اینشینُم من سرامون بُی دلی پر خین و آه یک وَ یک سی دیدنت روز ایشمارم تا بیی می چه دیدی دل بریدی دیر آویدی وَ مو چند سالی ایچنو بُی حال زارم تا بیی نذر کردم تا بیی اما چه آوی خوت بوین بعد رهتن بُی نگارت کور خوارم تا بیی رنگ سالِ م...

این شهر به جز من دل بیمار ندارد رسوا شده و خسته و بی یار ندارد دل سوخت از این هلهله ی شور فراقش دیگر دل من طاقت دیدار ندارد آخر بزنم سر به جنون از غم عشقش عاشق شده ام عشق که انکار ندارد امشب بخدا باز کنم سفره ی دل را تا خوب بدانند خریدار ندارد بر سر در این شهر نویسید که حتی یک دلبر و دلدار وفادار ند...

کاش عاشق شب و روز این همه نالان نشود هر گلی یک شبِ هم خار مغیلان نشود عشق، بازی شده، امروزه و ما با خبریم عاقل آن است که هم بازِیِ طفلان نشود من از آن چشم سیاهت بخدا فهمیدم که دلت در شبه دوری مه تابان نشود عاشق آن است که در کوچه ی معشوقه خود سخت آرام رود کوچه خیابان نشود همه ی عالم و

تو خوش رویی،مُصفّایی تو اصلا باغ گیلاسی به نامِ عشق می گویم تو از جنسِ گلِ یاسی ملائک یک به یک با هم به سویت سجده می آرند به هر دردی مداوایی، تجلی گاه احساسی عجب شوری به ما دادی ببین مستانه می خوانم به هر اسمی که می آرَم کمی انگار وسواسی مرا با هر که می بینی کمی دلشوره می گیری به رویِ

یه نفر اومه و ئی شانسمه سر پنجره بو دِزَکی کاسه ی احساسمه سر پنجره بو تا قیومت همه رو ناله وَ دل ایدُم سیش بارالها دلِ وسواسمه سر پنجره بو خشک آوی همه ی باغ و گلستونِ دلُم ریشه ی برگِ گلِ یاسمه سر پنجره بو مثل گل پیچ دلُم سیش سرِ پنجره بی سی بُریدن بخدا داسمه سر پنجره بو وَ کمو ره بزَنُم دل وَ که بن...

"غربت آن است که با جمعی و جانانت نیست" از تو هم با خبر آن سرو خرامانت نیست خنده بر لب زده ام یک دل پر خون دارم چه کنم با غم و تشویش که مهمانت نیست هر که با خود بزند حرف،نه،دیوانه که نیست با خودت حرف بزن تا مه تابانت نیست محرمِ راز کسی نیست در این دور و زمان سایه ای بر سر این بی سر و سامانت نیست غربت...