غمه دنیای که ری مازه سوارِ تیلوم
پس مرگُم وَ چه ری باز سراغی بِگِری
همه رو تش منه زنده ی مُو وِ کارِ تیلوم
سَرِ زنده یمه بِوین خَش منه دل جا نَگرو
دلِ بی صاحب موُ داغ تو دارِ تیلوم
تیلوم سو نَگرو جونِ دو تا مون بخدا
چه بِگوم تا شُو وُ رو حالت زارِ تیلوم
غمه دل دارم و دل جا نِگرو تا که نگه
نفسُم هر دو تَیَم کوره وُ خوارِ تیلوم
سرگشته
برچسب: تریکوتیلومانیا,
نویسنده: یگانه کاشانی